.jpg?width=500 "Kant")
FELSEFE HABERLERİÇağdaş filozoflar · fikirler · kitaplar
Etiket
94 haber
Zamanı saatlerden değil hafızadan, beklentiden ve dikkatten hareketle düşündü. İradenin kendi içinde bölünebileceğini gösterdi. Ve hakikate giden yolu dışarıdan içeriye çevirdi. Augustinus'u yalnızca teolog saymak, felsefe tarihindeki olağanüstü modernliğini gizler.
Cicero'yu 'büyük hatip' diye okumak, asıl entelektüel mücadelesini kaçırmaktır. Uzun süre Yunan felsefesinin Latinceye taşıyıcısı sayıldı; bugün bağımsız felsefi ağırlığı olan bir düşünür olarak okunuyor. Sorusu hâlâ açık: Bir cumhuriyet iyi kurumlarla mı ayakta kalır, iyi yurttaşlarla mı?
PEN Dünya Sesleri Festivali'nin açılış panelinde Judith Butler, demokrasinin kaybı üzerine konuşmayı reddetti: Yas tuttuğumuz şey, hiç gerçekleşmemiş bir imkân. Bu cümle, otuz yıllık bir felsefenin özeti — kimlik, tanınma ve birlikte yaşama aynı sorunun üç adı.
Judith Butler
Philosophy & Technology'de yayımlanan bir çalışma, çağdaş dijital gelecek tasavvurlarının demokratik siyaseti sistematik olarak kenara ittiğini — bazen açıkça demokrasi-sonrası bir gelecek önerdiğini — savunuyor. Kaynağı bir komplo değil, modernliğin içindeki bir çelişki: özerklik ile otomasyon.
.jpg?width=1600)
Taylor'ın bütün çalışması tek bir soruya bağlanır: Modern insan kendisini nasıl 'ben' olarak algılamaya başladı? Yanıtı, özgürlüğü reddetmeden bireyciliğin sınırını gösterir — ve sekülerliği inancın yok oluşu değil, seçeneğe dönüşmesi olarak tanımlar.
Charles Taylor
3 Eylül 1634'te Edward Coke, 3 Eylül 1658'de Oliver Cromwell öldü. Biri kralın hukukun altında olduğunu yazdı; öteki kralı idam etti ve yerine kalıcı bir düzen kuramadı. Aynı güne düşen iki ölüm, modern siyaset felsefesinin kurucu sorusunu iki uçtan tutuyor.
J. G. A. Pocock, siyasal düşünce tarihini yazmanın kuralını değiştirdi: Filozofların ne düşündüğünü değil, hangi dille düşünebildiklerini sordu. 'Siyasal diller' kavramı, bir metnin ne söyleyebileceğinin önceden sınırlanmış olduğunu gösteriyor — ve bugünün siyasal tartışmalarına da uygulanabiliyor.
Adı bir sıfata dönüştü: 'makyavelist'. Oysa Machiavelli hayatının büyük bölümünü cumhuriyet savunusuna adadı, en uzun kitabını halkın bilgeliğini övmeye ayırdı ve Prens'i işsiz kaldığı bir sürgünde yazdı. Asıl radikalliği ahlaksızlığında değil — siyaseti ahlaktan ayrı bir bilgi alanı saymasında.
2 Eylül 1865'te William Rowan Hamilton, 2 Eylül 1954'te Franz Neumann öldü. Biri cebirin dayanağını Kant'ın 'saf zaman' sezgisinde aradı; öteki Nazi Almanyası'nın aslında bir devlet bile olmadığını savundu. Aynı güne düşen iki ölüm, aynı soruyu farklı yerlerden soruyor: Bir yapıyı ayakta tutan nedir?
