Jacques Rancière

Cezayir'de doğdu; École normale supérieure'de Althusser'in öğrencisi oldu ve 1965'te Kapital'i Okumak'ın genç yazarları arasında yer aldı. 1968 Mayıs'ı düşüncesinde kırılma yarattı; 1974'te Althusser'in Dersi ile hocasının bilim/ideoloji ayrımının entelektüelin kitleler adına konuşma hakkını yeniden kurduğunu savunarak koptu.

On dokuzuncu yüzyıl işçi arşivlerinde on yıl çalıştı; Proleterlerin Gecesi (1981), işçilerin gece şiir yazıp felsefe okuyarak sınıf kimliğinden kaçtığını gösterdi. Cahil Hoca (1987), Jacotot üzerinden bütün zekâların eşit olduğu ve açıklayıcı pedagojinin 'aptallaştırdığı' tezini ortaya koydu. Uyuşmazlık (1995) 'polis' (toplumsal yerlerin dağılımı) ile 'siyaset' (payı olmayanların eşitlik varsayımıyla bu dağılımı bozması) arasındaki ayrımı kurdu.

2000'lerden itibaren estetiğe yöneldi: 'Duyulur olanın paylaşımı' kavramıyla sanatın politik gücünü mesajda değil, neyin görünür ve duyulur olduğunun yeniden düzenlenmesinde aradı. Paris 8'de ders verdi; Türkçede Metis başta olmak üzere birçok yayınevinden çevrildi.