Paris'te doğdu; mimar, kent kuramcısı ve kültür teorisyeni olarak çalıştı. İkinci Dünya Savaşı'ndan kalan Atlantik kıyısındaki beton sığınakları inceleyerek başladı; bu çalışma Bunker Archéologie olarak yayımlandı.
Kendi alanına isim verdi: dromoloji, yani hız bilimi. Tezi, modern tarihi anlamak için üretim ilişkilerine ya da fikirlere değil hıza bakmak gerektiğiydi. Siyasal iktidar, ona göre giderek hızın denetimi haline geldi; hız arttıkça karar için ayrılan süre kısaldı. En somut örneği nükleer caydırıcılıktır: Füze uçuş süresi dakikalarla ölçüldüğünde karar vermek insani bir edim olmaktan çıkıp bir refleks prosedürüne dönüşür.
En kalıcı sezgisi ise şudur: Her yeni teknoloji, yeni bir kaza türünü icat eder. Gemiyi icat etmek deniz kazasını, uçağı icat etmek uçak kazasını icat etmektir. Kaza, teknolojinin arızası değil, içinde gizli olan diğer yüzüdür. Teknoloji küreselleştikçe kazanın ölçeği de küreselleşir — Virilio buna bütünsel kaza diyordu.
10 Eylül 2018'de Paris'te, seksen altı yaşında öldü.